از روزی که آقای اصغر اصغری با تحلیلی حیرتانگیز کشف کرد دونالد ترامپ در واقع مأمور مخفی جمهوری اسلامی در کاخ سفید است، نگاه من به سیاست بینالملل دگرگون شده است. اعتراف میکنم که از همان روز به جمع هواداران ایشان پیوستم و اصغر برایم به مرجعی معتبر تبدیل شد؛ مردی که برای کشف اسرار جهان نه به سند نیاز دارد و نه به مطالعه. کافی است فنجانی قهوه مقابلش بگذارید تا پرده از توطئهای بردارد که سازمانهای اطلاعاتی جهان با میلیاردها دلار بودجه از کشف آن عاجز ماندهاند. واقعاً حکایت ما شده همان بیت معروف:
«آب در کوزه و ما تشنهلبان میگردیم
یار در خانه و ما گرد جهان میگردیم»
سالها به دنبال تحلیلگران سیاسی و مراکز مطالعات راهبردی گشتهایم، غافل از آنکه اصغر اصغری همین بیخ گوشمان نشسته و اسرار جهان را مثل تخمه آفتابگردان میشکند!
چند روز پیش شنیدم اصغر کافهای خریده است. خوشحال شدم و تصمیم گرفتم هم کافه تازهاش را ببینم، هم دیداری با این نابغه سیاسی داشته باشم و هم قهوهای بنوشم؛ هرچند ته دلم امیدوار بودم این بار بتوانم یک فنجان قهوه بخورم، بیآنکه سرنوشت خاورمیانه در آن تعیین شود.
وارد کافه شدم. اصغر پشت پیشخوان ایستاده بود؛ با همان نگاه نافذ و چهره متفکری که آدم را به یاد رؤسای سازمانهای اطلاعاتی میانداخت، با این تفاوت که آنان معمولاً برای ادعاهایشان مدرکی هم دارند. با خوشحالی تبریک گفتم. پاسخ داد: «قهوه بهانهست؛ اینجا قراره مرکز تحلیل تحولات جهانی بشه!» نگاهی به چهار میز، چند صندلی و دستگاه اسپرسوساز انداختم. روی تابلو نوشته بود: «قهوه ترک، کاپوچینو، لاته». پرسیدم: «قهوه ترک هم داری؟» گفت: «داریم، ولی فعلاً درباره ترکیه نمیتونم چیزی بگم؛ پروندهاش هنوز بازه!» فهمیدم حتی منوی کافه هم از ملاحظات ژئوپلیتیک در امان نیست.
هنوز اولین جرعه قهوه را ننوشیده بودم که اصغر با لحنی مرموز پرسید: «میدونی اسرائیلیها بزرگترین دشمن خودشون رو چه کسی میدونن؟» گفتم: «احتمالاً ایران؟» لبخندی زد؛ از همان لبخندهایی که خبر از کشفی تاریخی میدهند و گفت: «آلمان!»
نزدیک بود قهوه را روی شلوارم بریزم. پرسیدم: «آلمان؟ همین آلمانی که از مهمترین متحدان اسرائیله؟» با تأسف نگاهم کرد: «مشکل تو همینه! سیاست رو از روی اخبار میفهمی. اسرائیلیها هنوز جنایتهای هیتلر رو فراموش نکردن؛ نقشه اصلیشون نابودی آلمانه!» گفتم: «اصغر جان، این ادعا خیلی سنگینه؛ مدرکت چیه؟» با عصبانیت قاشق را روی میز گذاشت: «باز شروع کردی به مدرک خواستن؟ اگه مدرک داشت که دیگه توطئه نبود! توطئه یعنی چیزی که هیچکس نمیدونه، جز من!» استدلال چنان محکم بود که احساس کردم تمام فلسفه علم باید از نو نوشته شود؛ چون در منطق اصغر، هرچه سند کمتر باشد، احتمال محرمانه بودن ماجرا بیشتر است!
کمی به جلو خم شد و صدایش را پایین آورد: «فکر میکنی چرا اینهمه سوری و مسلمان از کشورهای مختلف وارد آلمان شدن؟» خواستم از جنگ سوریه، آوارگی و سیاست پناهندگی سخن بگویم که دستش را بالا برد: «اینا همه ظاهر قضیهست! اسرائیل نمیتونه مستقیم به آلمان حمله کنه؛ معذورات دیپلماتیک داره. برای همین نقشه کشیده مسلمانها وارد آلمان بشن، همهجا نفوذ کنن و قدرت بگیرن؛ بعد اسرائیل به بهانه مقابله با اونها، آلمان رو نابود کنه!»
چند لحظه به او خیره ماندم. پرسیدم: «یعنی جنگ سوریه، مهاجرت میلیونها انسان، سیاست پناهندگی آلمان و آینده اروپا، همه بخشی از یک نقشه مخفی اسرائیله؟» با رضایت گفت: «آفرین! بالاخره داری پیشرفت میکنی!» احساس غرور کردم؛ پس از سالها زندگی در آلمان، سرانجام دوره مقدماتی ژئوپلیتیک اصغری را با موفقیت گذرانده بودم.
پرسیدم: «پس دولت آلمان، سازمانهای اطلاعاتی، اتحادیه اروپا و اینهمه کارشناس هیچکدام متوجه نشدن؟» با خونسردی پاسخ داد: «اگه متوجه شده بودن، من اینجا چیکار میکردم؟!» نگاهی به دستگاه اسپرسوساز انداختم و با خود گفتم جهان چه خوشاقبال است که اصغر بهجای ریاست سازمان اطلاعاتی، کافه خریده؛ وگرنه تا امروز تمام اسرار محرمانه کره زمین افشا شده بود.
پرسیدم: «حالا راهحل چیه؟» قاطعانه گفت: «باید هرچه زودتر آلمان رو ترک کرد!» گفتم: «کجا بریم؟» لحظهای فکر کرد: «فعلاً هیچجا؛ باید اول بررسی کنم اسرائیل برای بقیه کشورها چه نقشهای داره!» فهمیدم تا اصغر تحقیقاتش را تمام نکند، هیچ نقطهای از کره زمین امنیت ندارد.
در همین لحظه مردی در گوشه کافه مشغول خوردن کیک بود. اصغر با نگاهی مشکوک به او اشاره کرد و آهسته گفت: «به این آدم دقت کن؛ کیک سفارش داده، ولی قهوه نمیخوره!» از آن لحظه هر مشتری برایم یک پرونده امنیتی شد. مردی که روزنامه میخواند احتمالاً مأمور اطلاعاتی بود، خانمی که با تلفن صحبت میکرد لابد رمز مخابره میکرد و حتی دستگاه اسپرسوساز وقتی بخار بیرون داد، شک کردم شاید اصغر مشغول ارسال پیام محرمانه به تلآویوست!
برای تغییر موضوع پرسیدم: «راستی کافه رو چند خریدی؟» گفت: «قیمتش مهم نیست؛ موقعیت استراتژیکش مهمه!» پرسیدم: «چه موقعیتی؟» با غرور پاسخ داد: «از اینجا هم خیابون رو میبینم، هم ایستگاه اتوبوس رو؛ هر تحرکی باشه، زیر نظر دارم!» تازه فهمیدم اصغر کافه نخریده، بلکه مرکز فرماندهی تأسیس کرده است؛ آن هم با پوشش فروش کاپوچینو.
هنگام رفتن خواستم حساب کنم، اما گفت: «قهوه مهمون من!» تشکر کردم. با جدیت پاسخ داد: «تشکر نکن؛ تو سیاست هیچچیز مجانی نیست!» همانجا فهمیدم حتی پذیرایی اصغر هم ممکن است بخشی از یک عملیات اطلاعاتی باشد.
از کافه بیرون آمدم. هوا آفتابی بود، مردم با آرامش قدم میزدند، اتوبوسها طبق معمول تأخیر داشتند و کودکان در پارک بازی میکردند. هیچکس خبر نداشت که در چند قدمی آنان، مردی پشت دستگاه اسپرسوساز نشسته و نقشه نابودی آلمان را کشف کرده است!…
از دیروز چنان ترسی به جانم افتاده که به قول معروف شاشبند شدهام و معدهام از اضطراب پیچوتاب میخورد. شب خواب دیدم اصغر با پیشبند کافه و کره زمینی در دست بالای سرم ایستاده و فریاد میزند: «فرار کن! تازه پرونده چین رو باز کردم!» وحشتزده از خواب پریدم و برای آرام شدن سراغ اخبار رفتم، اما یاد حرف اصغر افتادم: «هرچی تو اخبار میگن، برای اینه که حقیقت رو نفهمی!» حالا دیگر حتی نمیتوانم اخبار را نگاه کنم؛ اگر خبری منتشر شود، نشانه گمراه کردن مردم است و اگر منتشر نشود، یعنی موضوع بهشدت محرمانه است. به این ترتیب، اصغر در هر شرایطی درست میگوید!
تنها نگرانیام آینده کافه اوست. میترسم سازمانهای اطلاعاتی جهان روزی متوجه نبوغش شوند و برای استخدامش صف بکشند. آنوقت ما میمانیم و یک کافه بیصاحب و جهانی پر از اسرار حلنشده. البته اصغر یک امتیاز بزرگ نسبت به تمام تحلیلگران جهان دارد: دیگران برای اثبات نظریههایشان دنبال سند میگردند؛ اصغر برای هر سندی که پیدا شود، یک توطئه تازه اختراع میکند!
شنیدهام تصمیم گرفته نام کافه را هم بگذارد «کافه اطلاعات». فقط امیدوارم منظورش اطلاعات سیاسی باشد، نه اینکه مشتری پس از نوشیدن یک اسپرسو مجبور شود تمام اطلاعات شخصیاش را تحویل بدهد! راستش حالا دیگر به فکر ترک آلمان افتادهام؛ نه از ترس نقشهای که اصغر درباره اسرائیل تعریف میکند، بلکه از ترس کشفیات بعدی خودش. چون اگر تحلیلهای اصغر ادامه پیدا کند، بعید نیست روزی ثابت کند که زمین اصلاً گرد نیست و این هم توطئهای است برای اینکه مردم نفهمند پشت کره زمین چه خبر است!
جهان شاید از جنگ جهانی سوم جان سالم به در ببرد، اما از تحلیلهای اصغر اصغری بعید میدانم!
مهدی روسفید- زوریخ
19.11.2026