وطن موضوع معامله نیست؛ موضوع معاشقه است
مهدی روسفید درباره کسانی مینویسد که برای رهایی از جمهوری اسلامی خواهان بمباران ایراناند: وطن ملک شخصی هیچ جریان سیاسی نیست.

ستون مهدی روسفید
نیم نگاه

مهدی روسفید مینویسد قدرتی که با جنگ و تحریم رنج میآفریند، پشت تریبون از حقوق بشر همان مردم سخن میگوید.
باز هم مردم و مردم بیچاره و ظلم دیده و سختی کشیده …
هم پله میشوند برای بالا رفتن قدرت سیاستمداران و هم باتمام جان و مال هستی خود سوخته و خاکستر میشوند برای بقای سلطه گری و ادامه ظلمشان بر آنان.
چقدر دردناک است قصه این بی پناهی مردم...
با سپاس بشما مهدی جان،به نظرم یکی از مشکلات اساسی جهان امروز همین معیارهای دوگانه و تناقض در رفتار دولتها و سیاستمداران است. وقتی حقوق بشر به ابزاری در خدمت منافع سیاسی و اقتصادی تبدیل میشود و دولتها بر اساس منافع خود تصمیم میگیرند کدام جنایت را محکوم کنند و در برابر کدام جنایت سکوت کنند، نتیجه آن تضعیف ارزشهای انسانی و فراهم شدن زمینه برای ادامه جنایت دیکتاتورهاست.
این دوگانگی نهتنها الگوی اخلاقی و انسانی قابل اتکایی به جامعه ارائه نمیدهد، بلکه به حکومتهای سرکوبگر نیز جسارت میدهد که به جنایتهای خود ادامه دهند؛ زیرا میدانند در جهان سیاست، منافع اقتصادی و قدرت گاهی بر جان انسانها اولویت پیدا میکند.
در این میان، چه کسانی سود میبرند؟ کنسرنهای بزرگ اسلحهسازی، صاحبان سرمایه و سیاستمدارانی که از جنگ، بحران و رقابتهای نظامی منافع اقتصادی و سیاسی به دست میآورند. اما هزینه واقعی را مردم میپردازند؛ مردمی که خانه، زندگی، امنیت و عزیزانشان را از دست میدهند.
تا زمانی که جان انسانها قربانی منافع قدرت و سرمایه باشد، نمیتوان از دفاع واقعی از حقوق بشر سخن گفت.
حقوق بشر نمیتواند تابع منافع دولتها باشد. معیار انسانیت باید برای همه یکسان باشد؛ چه در برابر دیکتاتورهای داخلی و چه در برابر قدرتهای جهانی. سهیلا م برلین
با سپاس بشما مهدی جان،به نظرم یکی از مشکلات اساسی جهان امروز همین معیارهای دوگانه و تناقض در رفتار دولتها و سیاستمداران است. وقتی حقوق بشر به ابزاری در خدمت منافع سیاسی و اقتصادی تبدیل میشود و دولتها بر اساس منافع خود تصمیم میگیرند کدام جنایت را محکوم کنند و در برابر کدام جنایت سکوت کنند، نتیجه آن تضعیف ارزشهای انسانی و فراهم شدن زمینه برای ادامه جنایت دیکتاتورهاست.
این دوگانگی نهتنها الگوی اخلاقی و انسانی قابل اتکایی به جامعه ارائه نمیدهد، بلکه به حکومتهای سرکوبگر نیز جسارت میدهد که به جنایتهای خود ادامه دهند؛ زیرا میدانند در جهان سیاست، منافع اقتصادی و قدرت گاهی بر جان انسانها اولویت پیدا میکند.
در این میان، چه کسانی سود میبرند؟ کنسرنهای بزرگ اسلحهسازی، صاحبان سرمایه و سیاستمدارانی که از جنگ، بحران و رقابتهای نظامی منافع اقتصادی و سیاسی به دست میآورند. اما هزینه واقعی را مردم میپردازند؛ مردمی که خانه، زندگی، امنیت و عزیزانشان را از دست میدهند.
تا زمانی که جان انسانها قربانی منافع قدرت و سرمایه باشد، نمیتوان از دفاع واقعی از حقوق بشر سخن گفت.
حقوق بشر نمیتواند تابع منافع دولتها باشد. معیار انسانیت باید برای همه یکسان باشد؛ چه در برابر دیکتاتورهای داخلی و چه در برابر قدرتهای جهانی. سهیلا م برلین